و بهرتقدير اينكه مرحوم مصنف تحريم عصير را مشروط به دو شرط يعنى حصول غليان و تحقّق اشتداد قرار دادند وجهى برايش نميتوان يافت چه آنكه گفتيم نصوص مطلق بوده و تحريم را بر خصوص غليان معلّق ساخته‌اند . و امّا اشتداد اگرچه بپذيريم كه با غليان ملازم است ولى معذلك بايد اعتراف كنيم كه هيچ نقشى در سببيّت براى تحريم ندارد . قوله : و فيه نظر : يعنى و فى ما ذكره فى الذّكرى نظر . قوله : ان تلازمهما مشروط الخ : ضمير در [ تلازمهما ] بغليان و اشتداد عود مىكند . قوله : امّا لو غلا و انقلب بنفسه : ضمائر فاعلى در [ غلا ] و [ انقلب ] و ضمير مجرورى در [ بنفسه ] به عصير عود مىكند . قوله : فاشتداده بذلك غير واضح : ضمير مجرورى در [ اشتداده ] به عصير راجع بوده و مشار اليه [ ذلك ] غليان مىباشد . قوله : من اطلاق النّصوص بتعليقه على الغليان : ضمير در [ تعليقه ] به عصير عود مىكند . قوله : و الاشتداد و ان سلّم الخ : كلمه [ الاشتداد ] مبتداء بوده و خبرش [ لا دخل له ] مىباشد و كلمه [ ان ] وصليّه مىباشد . قوله : و ان سلّم ملازمته : يعنى ملازمه اشتداد با غليان . قوله : لا دخل له فى سببيّته التحريم : ضمير در [ له ] به اشتداد برمىگردد . متن : و يمكن أن تكون النكتة في ذكر المصنف له اتفاق القائل بنجاسته على اشتراطه فيها ، مع أنه لا دليل ظاهرا على